Aslında bugün farklı bir konu hakkında yazmayı düşünüyordum ama yaşadığım bir olay sonrasında bu konu hakkında yazmaya karar verdim.
Özel gereksinimli bireylerden bahsediyorum. Bir gün durakta beklerken durağa tekerlekli sandalyede bir genç ve annesi geldi. Onlar ve diğer insanlar yaklaşık yarım saat otobüsü bekledik nihayetinde bir otobüs geldi ve tam otobüse binerken otobüs şoförü rampanın olmasına rağmen rampayı açmayacağını söyledi bunun üzerine haklı olarak o genç kız ve annesi şoföre sinirlendiler ufak bir tartışma geçti aralarında ve kız ağlamaya başlamıştı ama ellerinden bir şey gelmediği için o şoförün arkasından bakakaldılar. Kızın yaşadığı üzüntü ve sitem gözlerinden okunuyordu aynı zamanda annenin çaresizliği de. Öbür otobüs geldiğinde ise insanların o kıza öncelik verip beklemeleri gerekirken yer bulmaya çalışmaktan onu görmediler bile ve en sonunda o genç kız ve annesi kalabalığı uyardı ve sonunda otobüse binebildiler.
Şimdi bu olayda kendimizi o kalabalıkta bunları yaşayan genç kızın yerine koyalım kendimizi. Nasıl hissederiz sizce? Sanıyorum ki pekte iyi hissetmeyiz değil mi?
O kızın yaşadığı engel ne? Tekerlekli sandalyesi mi? Yoksa umursamaz davranan insanlar mı?
Eminim ki o kalabalıkta duyarlı insanlarda vardır ama uzaktan baktığımda çoğunluğun onların o durumunu fark etmediğini gözlemledim.
Zaten engelli bireyler yeterince sorunla baş etmeye çalışırlarken neden bizde onlara bir engel olalım ki?
Peki Engelli Bireylerin Yaşadığı Zorluklar Neler?
Söylediğim gibi özel gereksinimli bireyler yeterince zorlukla mücadele ediyorlar.
⦁ Bunlardan biri insanlar. Çoğu insan bizlerinde birer engelli adayı olabileceğimizi maalesef unutuyor ve anlattığım olayda da görüldüğü gibi onların engellerini anlamıyor ve daha çok engel oluyorlar.
⦁ Bir diğeri mimariden dolayı yaşanan sorunlar. Bedensel engelli bireyler çoğu binada rampa olmamasından dolayı zorluk yaşayabiliyorlar. Kaldırımlarda da rahat gidebilmeleri için rampa olması önemli. Gerçi olsa da bu sefer direk engeline takılıyorlar.
⦁ Bedensel engelli çocuklar için oyun parkının olmaması. Bu da çocuklar için bir sorun çünkü her çocuk istediği zaman oyun parkına gidebilmeli. Engelinin olması buna bir engel olmamalı.
⦁ Özel gereksinimli bireyler için ayrılan park yerlerinin işgal edilmesi.
⦁ Bedensel engelli bireyler asansöre binmede de sorun yaşayabiliyorlar.
⦁ İnsanlar tarafından rahatsız edici bakışlara maruz bırakılmaları.
⦁ Görme engelliler için her yolda sarı çizginin olmaması.
⦁ Ön yargılar yüzünden iş bulmakta zorlanıyorlar.
⦁ Okuldaki mimari sıkıntılar yüzünden eğitimleri aksayabiliyor.
⦁ Yaşadıkları sosyal problemler psikolojilerini etkileyebiliyor.
⦁ İşitme ve konuşma engelli bireyler işaret diliyle anlaştıklarından dolayı işaret dili bilmeyenlerle anlaşamayabiliyorlar.
Peki Neler Yapabiliriz?
⦁ Çocukluk döneminde bu farkındalığı oluşturmak çok önemlidir.
⦁ Ama ilk önce bireylerin bilinçlenmesini sağlamak ve farkındalık oluşturmak için ücretsiz çeşitli seminerler ve eğitimler verilmeli ve farklılıkların bir zenginlik ve dünyanın renkleri olduğunun farkına varılmalıdır.
⦁ Çocuklara her zaman bu konuda rol model olunmalıdır.
⦁ ” Farklılıklara saygı ” kavramının çocuklukta öğretilmesi gerekir.
⦁ Çocukların empati becerilerini geliştirmesinde yardım etmeli ve rol model olunmalıdır.
⦁ Belediyelerin özel gereksinimli bireylerin çevrede yaşadığı zorlukları tespit etmesi gerekir ve o zorluklara çözüm bulmaları gerekir.
⦁ En azından hizmet sektöründeki insanların muhakkak işaret dilini öğrenmesi gerekir.
⦁ Belediyeler bedensel engelli çocuklar için oyun parkı yapmalıdır.
