Bizler, düşüncelerimizi yani kararlılığımızı duygularımızla eylem haline getirerek bedenimizin bize sunacağı bütün güzelliklere şahit oluruz. Sağlıklı kalabilmemiz, bu döngüyü dengeli bir şekilde hayatımızın her alanında yaşamakladır. Aksi takdirde her yaşadığımız olayda yıkılır, her esen yelden nem kapar hasta oluruz.
Son zamanlarda bizlere her yönden korkular pompalanmaktadır. Bu korkularımız bizde kaygı boyutuna ulaştığından dolayı gelecek üzerine hayal kuramaz olduk. Her gördüğümüzü, duyduğumuzu dağ kadar büyütmüş, yavaş yavaş ruh dayanıklılığımızı yitirilip sağlıklı düşünemez olduk. Hal böyle olunca da güzel göremez olduk.
Ruh sağlığımız hayatımızda “bizim dediğimiz ne varsa” her şeyden çok daha değerlidir. Bütün ömrümüzü verdiğimiz iş başarımızdan, mal varlığımızdan, ailelerimizin yada çevremizin isteklerinden hatta diğer insanların bizim için söylediklerinden çok daha önemlidir. Kendimizi ihmal edip hayal kırıklığına uğratmamız umudumuzu yitirmemizledir.
Beden ve ruhtan oluşan bizler, ruhumuzun bizden ayrılması ile toprağa veriliriz. Bilgimiz ruhumuzun gerçek sahibinin Allah (c.c.), bedenimizin gerçek sahibinin de toprak olduğu üzerinedir. Rahman bizi hayatta tutan ruhun dayanıklılığı için bir çok nasihatlerde bulunmuş, kırmızı levhalarla yol göstermiştir.
Ruhun dayanıklılığı şüphesiz hayata pembe gözlüklerle bakıp her şeyi süper görmek değildir. Hayatımızın içindeki güzelliklerle beraber bütün acılara, ağır imtihanlara karşı omuzlarımız bir süre çökse de, bir anlık bunalıma düşsek de dimdik durabilmek, ne kadar ağır yükler altında kalsak, zorlu yaşantılar içinde olsak da güçlenerek çıkabilmemizdir.
Bu mucizenin olabilmesi için öncelikle kendimizi, içimizdeki gücü fark etmeliyiz. Bu farkındalığımız hayatımızda yolunda gitmeyen ne varsa elimizle “dur” dememizi gerekli kılar. “Dur” diyebilmemiz de kendimize güvenmekle, kendimize saygı duymakla daha da ötesi kendimize merhamet etmekle mümkündür.
Dengeli bir hayat yaşamamızın sonucu olarak sağlıklı, mutlu huzurlu ailemiz olacaktır. Böylesi bir aile yapısı içinde olmamız bizleri olumlu olmaya iter. Olaylara bakışımız daha güzel olur. Optimist oluruz. Her ne hal içindeysek kabullenebiliriz. Yaşadığımız problemlere çözüm üretme gayreti içinde olabiliriz. Aksi takdirde kendimizi kurban gibi görmeye başlarız.
Sorumluluğumuzun farkında olmalıyız. Hayatımızı bir daha yaşamayacağımız bilinciyle, yaşadığımız her ne ise kendi yaptıklarımıza odaklanmalı, muhataplarımızı değiştirmeye çalışmamalıyız. Gücümüzü kendimize saygımızı yitirmemizle, öz güvenimizi kaybetmemizle olduğunu bilmeliyiz.
Geleceğimizi planlamak, hayaller kurmak duygularımızın dengeli olmasıyla ilintilidir. Sosyal kurduğumuz ağımızla, arkadaşlıklarımızla akrabalarımızla kurduğumuz ilişkilerimiz, ailemizle kurduğumuz sağlıklı beraberlimiz, yaşadığımızı bütün olayları daha doğru analiz etmeye sebep olup gelecek hayalimize katkı sağlayacaktır.
Dostlar! Gerçekçi olmalıyız. Hayatın bütün realitelerini göz önüne alarak adımlarımızı daha emin atmalıyız. Öncelikle bizim iç dünyamızla bizi bütünleştiren dini hassasiyetimizi, geçmişle bağımızı sıkı tutan tarihimizi, anlaşıldığımız duygusu ile bizi yalnızlıktan kurtaran dilimizi çok iyi bilmeliyiz. Bilmeliyiz ki güzel görüp, güzel yaşayabilelim.
İlmimiz anlayışımızı, anlayışımız da imanımızı yani öncelikle kendimize ve çevremizdekilere güvenmemizi ve yaşadığımız her ne ise yıkılmamamızı, dimdik kararlı olmamızı, hayat ve olaylara çözüm odaklı bakmamızı armağan eder. Böylelikle ruhumuz dayanıklı olur. “Yıkılmadım ayaktayım” diye şarkılarla kendimizi ifade etme gereğini hissetmeyiz…
Ves-Selam
