Değerli Başakşehirliler,

Geçtiğimiz yıllarda ingilterede Londra bölgesine gitmiştim. Görünce tabiri caizze şehre, mimariye aşık oldum. Binaların hepsinde ahenk, estetik vardı. Şehirin yerleşimi insalcıldı. Şehirde konuttan çok insanların insan gibi yaşaması için parklar, yeşil alanlar vardı…

Ben de ülkemizdeki son kentsel dönüşümler ve yüksek bina sevdalısı mütahitler (!) bizlerin (insanların) ruhlarına uzun vadede vereceği ağı hasardan dolayı acizane ruhsuz şehirler üzerine bir yazı yazmayı uzun zamandır düşünüyordum fakat bir türlü bu konuda yazmam için ilham gelmedi ve şu anlık kendime özgü yazımı maalesef yazamadım.

Fakat geçenlerde internette dolanırken emlak.kanald.com.tr adresinde değerli gazeteci Necmi Çiçekçi (03.08.2012) tarihli köşe yazısında “Konut ruhu mu? Tuz ruhu mu?” yazısı çok hoşuma gitti ve sizlerle paylaşmak istedim.

“Eğer daire alacak insanlar geleceğimizi ağır hasar vermek istemiyorsa, dairelerini alırken yapan firmaları ona göre seçerlerse, para odaklı yapılan binalar, ruhsuz binalara talep olmaz ve bunlarda insan gibi yaşanan binalar yaparlar.” diyerek yazarın yazısına geçelim.

Konut ruhu mu? Tuz ruhu mu?

Biz iletişimciler, ürünün ruhuna marka diyoruz. Eğer ürünün ruhu yoksa, aslında ürün de yoktur.

Konut değil, yaşam tarzı üretmek için yola çıkanlar bunu çok iyi bilirler.

Onlar, konutun ruhu ile tuz ruhu arasındaki farkın çok ama çok büyük olduğunu anlamışlardır.

Böylelikle sıyrılıp öne çıkarlar, ürettikleri her projelerinin fanatikleri oluşur, her birinin elinde “Sadakat kartları” dolaşır… Bu firmalar, sunum ağırlıklı birkaç yaldızlı sözle gelen sanal mutluluklara prim vermezler. Kalıcı başarılara itibar ederler. Sonuç odaklıdırlar.

Örnek vermek çok kolay değil. Unuttuklarımız kusura bakmasınlar ama ilk aklımıza gelenler, Avrupa Konutları, Bizimevler, Dumankaya, Nish Adalar, The İstanbul, Meridian markalarının üreticileridir. Her projeleri çok başarılı oldu. Her konut alıcısı mutlu oldu, kazançlı oldu, kaliteyle tanıştı, ödediğinin hakkını kuruşuna kadar aldı. En önemlisi sadece bir ev almadı, yaşam tarzı aldı tüketici.

Bir kısım müteahhitimiz ise klasik kalıplar içinde, “Ben yaparsam satarım kardeşim…” edasıyla, kendi bildiğini okumaya devam ediyor.

Ne diyelim, herkese kısmet olmuyor. Her isteyene istediği verilmiyor demek ki!

Öyle olmasaydı, hiç bilenlerle bilmeyenler arasındaki fark ortaya çıkar mıydı?

Örneklerini Esenyurt’ta, Kurtköy’de, Fikirtepe’de, Bahçeşehir’de, Başakşehir’de görmeye alıştığımız müteahhit dostlarımız, bu işlerle yoğrulmuş bilgi ve deneyim sahiplerine verdikleri üç beş kuruşu çok görüyorlar.

Küçümsemiyoruz, inşaat projesi yanında üç beş kuruş diyoruz.

Ancak onlar bizim insanlarımızı küçümsüyorlar.

Bilgi ve deneyimlerine saygı göstermiyorlar. “Nasıl olsa bizim mahallede yetişti…” anlayışıyla, yeni mahallelerinden uzak tutmaya çalışıyorlar.

Bana hep sormuşlardı birinci gruptaki müteahhitlerin, başarılarının altında yatan gerekçeyi.

Konutun ruhu ile tuz ruhu arasındaki farkı çok iyi biliyorlar demiştim…

Sağlıklı, hayırlı bir Ramazan dileğiyle…

Necmi Çiçekçi