İnsan yaratılış gayesine uygun bir şekilde yaşar. Sürekli bir şeylerin peşindedir. Bazen mutluluk bazen acı bazen direniş bazen tükeniş..

Sürekli inişli çıkışlı bir dönem yaşar. Tıpkı kalbinin ritmik hareketleri gibi. Bir yukarı bir aşağı inen çizgiler misali. O çizgi düz olduğunda bilin ki artık nefes alışınız durmuş nabız atmıyordur ve siz artık canlı değilsiniz. Canlı olmanın gerektirdiği bir takım durumlar vardır işte hayatta. O canı can yapan bu inişler ve çıkışlardır işte. Bazen kahkahalarla gülersiniz bazen de ağlamak için sebep üretirsiniz kendinizce.

Öyle bir şey yaşarsınız ki ayaklarınız yerden kesilir, kalbinizin boğazınızdan dışarı çıkacağını hissedersiniz. Yüreğin ağza gelmesi deyimindeki gibi yani. Toksunuzdur sürekli. Ve uykunuz gelmez hiç günlerce, gecelerce.. Ne bir lokma yemişsinizdir halbuki ne de bir tutam uyku uyuyabilmişsinizdir. Her şeye gülersiniz bu süreçte. Her attığınız adımı bir buluttan diğerine atar gibisinizdir sanki. "Dünya ne kadar güzel", "hayat yaşamaya değer" kabilinden laflar edersiniz. Çocuklaşırsınız adeta... Her şeyden mutlu olmaya çalışır, her gördüğünüze sarılmak istersiniz.. Ve avazınız çıktığı kadar bağırmak..

Sonra güneş batar.. Şimşekler çakar korkunç gürültüler eşliğinde.. Fırtınadır gökyüzünün yansıttığı o durum.. O ağlar, siz ağlarsınız.. Aklınıza gelir güneş, bulutlar, kuş sesleri ve yemyeşil dünya.. Nasıl olur? Bu kadar mutluyken huzurluyken nereden çıktı bu hüzün? Nedir onları benden alan dersiniz.. Niye diye sorarsınız? Biraz daha yaşasaydım, biraz daha tatsaydım keşke o günü. Geçmeseydi zaman, o güneş biraz daha ısıtsaydı bedenimi dersiniz.. Maalesef o güneş çoktan batmıştır bile.. Gecenin karanlığında adımlarınızı sayarsınız boş sokaklarda.. Yağmura eşlik edersiniz içinizdeki yansımayı gözyaşlarınızla dışarı akıtırken.. Var olanları düşünürken düşünecek kimse kalmaz, yok olanı, olanları aylarca düşünseniz bitiremezsiniz. Gelen gitmiş, konan göçmüştür artık.. Ve bu kadarla da kalmaz o karanlık gece.. Yanınızdan son sürat camları açık bir araba geçer  ve o şarkı son darbeyi indirir size.. Ne kimin söylediği ilgilendirir ne de sözleri.. Sizde yaşattığı etkisi bitirir sizi.. Diz çökmüşsünüzdür artık.. Gece yarısını çoktan geçmiştir vakit.. Günün en sıkıntı ve kasvet dolu saatleri geçmek bilmez.. Ne elinizi uzattığınızda bir el uzanır size.. Ne bir dost bulursunuz gönlünüzün geceyle uyumlu renginde.. Ayağa kaldırmak şöyle dursun can verseniz kimse görmez sizi.. Ama;

unuttuğunuz bir şey var:

Güneş doğmaya çok yakındır.. Durmasını beklediğiniz o kalp yeniden atmaya başlar.. Birer birer insanları görürsünüz el sallayarak pencerelere önünüzden geçerlerken.. Heyecan yeniden başlamıştır kentte.. Koşuşturan insanların arasında kaybolursunuz tıpkı zihninizdeki olumsuz düşüncelerin  silinmesi gibi.. önce doğrulursunuz yerinizden ve gökyüzüne bakarsınız. Ne kadar güzel bir renk bu Allah´ım dersiniz.. ve ne kadar sonsuz.. Gece de senden, gündüz de senden.. Alan da sensin veren de.. Artık ayaklarınızın üzerindesinizdir. Bir dostu görürsünüz el sallarken size..  Selamlaşırsınız. Sonra bir diğeri.. sonra bir başkası.. Ne çok insan varmış çevremde dersiniz... Aslında yalnız değilmişim, sadece kuruntularım işte der geçersiniz.. Artık bir şeylerin farkındasınızdır.. Her geceden sonra mutlaka bir gündüz gelecektir. Her karanlıktan sonra bir aydınlık.. Her kayıptan sonra bir buluş gerçekleşecektir, her giden şeyin yerinin bir başka şeyin doldurması gibi.. Aslolan varlığının, var olanların kıymetinin bilincinde olmak, yaşanılan sıkıntılı süreçlerin elbet bir gün geçeceğinin farkında olmak.. Anahtar ise şu tılsımlı kelimede gizli: sabır sabır sabır..